Eindigde ik mijn laatste berichtje met 'nog ff volhouden dus' ?! Dat is wel heel letterlijk geworden! Die dag had ik me laten onderzoeken bij de verloskundige en hadden ze vanwege alle klachten ook bloed afgenomen. De volgende dag (1 Maart) kon ik 's middags bellen voor de uitslag. Zo gezegd, zo gedaan. Rond 16:20 belde ik en kreeg ik gelijk te horen dat ik een koffertje moest inpakken voor een langere periode en naar het ziekenhuis moest komen. Volgens de dokter stevende ik af op een zwangerschaps vergiftiging.
Geschrokken pakte ik mijn spullen in en vertrokken we naar het ziekenhuis in Malle. Daar aangekomen werd in eerste instantie gezegd dat mijn opname wel eens weken kon gaan duren omdat ze de kleine zo lang mogelijk in de buik wilde houden. Ze hingen de monitor aan mijn buik om de conditie van de baby te controleren en namen weer bloed af. Binnen een uur stond de dokter naast mijn bed. Slecht nieuws! Mijn bloedwaarden waren vier keer slechter dan ervoor. Ik had zeer duidelijk zwangerschaps vergiftiging en eentje die erg snel verslechterde! Ze wilde me gelijk laten overplaatsen naar het Universitair Ziekenhuis in Antwerpen omdat ze niet wist of ze het nog 2 weken kon rekken. (onder de 34 weken kunnen ze de baby's in het ziekenhuis in Malle niet helpen). De ambulance werd gebeld … en opeens stond er een zuster naast me bed met een 'longrijpings spuitje'. Ze vertelde ons dat het wel es een kwestie van dagen zou kunnen worden dat de kleine ter wereld zou komen! We schrokken natuurlijk want van weken hadden ze het nu opeens over dagen? En kreeg ik nu al longrijpings spuitjes? Dat klonk alsof ze het zeer binnenkort verwachten geboren te worden! HELP!
De ambu kwam en bracht me met gillende sirenes naar het AZU. De gyneacoloog in de ambu zei dat het wel es een kwestie van uren zou kunnen zijn dat ik zou bevallen! Helemaal misselijk van de dollemans rit kwam ik bij het AZU aan om 22.30 uur. Ik werd gelijk weer aan alle machines gelegd, kreeg een infuus in mijn arm en in mijn andere arm werden een stuk of 8 buisjes bloed genomen. Jp arriveerde niet veel later ook en al snel stond er een dokter naast mijn bed die ons vertelde dat ze het elke 4 uur opnieuw zouden gaan bekijken. Aan de hand van mijn bloed zou men bepalen of ik wel of niet nog eens 4 uur kon wachten.
Het probleem met mijn bloed zat hem voornamelijk in de verslechterde lever-waardes. Die werden maar slechter en slechter. Daarnaast had ik in zittende positie een enorme hoge bloeddruk, maar die was naar beneden te brengen door helemaal plat te liggen dus dat was weer meegenomen.
Zo gingen we de nacht door (van 1 op 2 Maart) en werd er dus een aantal malen besloten te wachten tot de nieuwe bloedtest gedaan kon worden. 's Morgens kwam de dokter met een nieuw longrijpings spuitje terwijl dat normaal gesproken pas 24 uur later weer gegeven werd! Ze vertelde dat ze het liever nu al gaven omdat ze niet wisten of ik die 24 uur wel vol zou maken en nu kon het dan alvast inwerken!
Ik werd zieker en zieker. Ik had helse hoofdpijn en vreselijke pijn net onder mijn ribbenkast aan de rechterkant. Elke keer als de dokter me kwam checken zei ik dat het hetzelfde bleef terwijl het eigenlijk steeds erger werd .. Later heb ik de dokter uitgelegd dat ik niet wilde zeggen hoe het met me ging omdat ik niet wilde dat ze mijn baby zouden halen omdat ik zoveel pijn had! Mijn baby moest en zou daarbinnen blijven zo lang mijn bloed niet gevaarlijke waardes zouden vertonen had ik me voorgenomen! Het maakte mij niet uit hoeveel ik daarvoor zou moeten afzien.
Wonder boven wonder werd het 20:00 uur en kwam de dokter vertellen dat mijn bloed redelijk stabiel was en dat ze gingen proberen het tot de volgende morgen te rekken. Daar waren we heel bij mee; hoe langer hoe beter!
Helaas liep het allemaal anders … tussen 20;00 en 21;00 uur verslechterde mijn conditie zienderogen … Ik zat op den duur al overgevend op de wc, ik kon niet meer normaal uit mijn ogen kijken van de druk die erop stond, mijn hoofd ging werkelijk waar bijna uit elkaar spatten van de druk erin .. helse pijn kan ik zeggen! De zuster kwam binnen en belde gelijk de dokter .. die kwam gelijk en testte de reflex van mijn onderbeen door op mijn knie te tikken. Mijn onderbeen vloog vooruit … Hij zei: "Je zit tegen het krijgen van stuipen en een hersenbloeding aan; we gaan de O.K. klaar maken; jullie kleintje moet er nu uit!"
Jp en ik waren best een beetje bang voor wat ons te wachten stond maar als ik een hersenbloeding of stuipen zou krijgen waren we nog verder van huis dus we begrepen dat het nu echt noodzaak was om de kleine meid geboren te laten worden.
Op de O.K. kreeg ik een ruggenprik en toen Jp eenmaal naast me zat begon de keizersnee. Binnen een aantal minuten mocht Jp al gaan staan om te kijken hoe zijn dochter ter wereld zou komen. Het was even een eng gezicht omdat ze de eerste minuut niet ademde maar gelukkig kregen ze haar toch zover en huilde ze flink.
Wat was ze klein! 1485 gram en 41 centimeter. Jp mocht kijken terwijl ze met haar bezig waren en daarna kwamen ze haar even aan mij laten zien voor ze haar naar de intensive care zouden brengen.
Helaas mocht Jp niet mee naar de Intensive Care en moest hij dus wachten tot ik klaar was in de O.K. en z'n dochter helemaal geinstalleerd was op de IC. Zo gauw Jp en ik weer herenigd waren mochten we naar de IC om naar onze kleine meid te gaan kijken.
Aan allerlei draadjes lag ze daar in de couveuse. Onze kleine dappere Senna! Wat was ze klein! Maar ook zooo mooi!
Ze mocht ondanks alles bij mij op de buik liggen! Wat een mooi moment!
Zo klein! Kijk maar naar mijn vingers en haar armpje! Maar alles zat erop en eraan. Ze had wel last met ademen en haar longetjes waren nog niet gerijpt maar verder leek het erop dat ze gezond was!
De volgende morgen hadden ze haar toch aan de adem-ondersteuning "CPAP" moeten leggen omdat ze het ademen nog niet alleen vol kon houden. Ze was nu ook opgezwollen en dat zag er een beetje eng uit.
Nu ik dit schrijf is ze alweer 11 dagen oud! Ze is helemaal van de adem-hulp af en ze krijgt zelfs geen extra zuurstof meer. Ze leeft onderhand puur op mijn afgekolfde moedermelk die ze via een sonde krijgt aangezien ze nog te jong is om te kunnen zuigen, slikken en ademen op het zelfde moment.
Dag 2: Jp aan het kangeroe'en (dat mogen we elke dag een uur doen om de band met onze kleine te versterken).
Dat brilletje heeft ze op omdat ze onder een speciale lamp ligt. Ze zag een beetje geel en haar lever had dus hulp nodig om de stoffen in haar lichaampje af te breken. Daar kan zo'n special lamp bij helpen.
Wat een klein mensje he?
Hier is Senna een week oud. Wat een mooie meid is het toch!
Kijk es naar haar arm en Jp's vinger! haha
Hier verschoon ik voor het eerst haar luier 
.
Ze reageert al op haar naam en doet dan haar oogjes open! Zo lief!
Gaaaaap
De aankomende 5 weken zal ze waarschijnlijk nog wel in het ziekenhuis moeten doorbrengen. We hopen dat ze deze week van het AZU naar het ziekenhuis in Malle overgeplaatst kan worden, dat is net wat dichter bij. Maar dan moet ze wel eerst sterk genoeg zijn om van de Intensive Care af te mogen.
Ik zal mijn best doen jullie op de hoogte te houden maar ik kan niks beloven aangezien onze dagen nu erg hectisch zijn en om onze kleine Senna draaien .
